Napoléon PDF

De Code Napoléon is sinds de napoléon PDF in 1807 de benaming voor de Code civil, het Franse burgerlijk wetboek uit 1804 dat veel navolging vond. In dit wetboek werd het privaatrecht van Frankrijk overal gelijkgesteld en gecodificeerd. Al voor de publicatie van de Code Napoléon, werden al decreten uitgevaardigd. Hier een decreet over de burgerlijke scheidingwetten op 31 december 1799 in het Journal de Bruxelles.


Pierre Larousse (1817-18775) est le créateur du dictionnaire moderne. Face à la légende napoléonienne, Larousse effectue un travail de mise en perspective plus objective, reconnaît les grandes réussites mais souligne les injustices, les hécatombes provoquée par les guerres, l’oppression de l’absolutisme.

Tronchet, voorzitter, kende het Parijse gewoonterecht dat gecodificeerd was in 1510 en als het meest complete gold. Bigot de Préameneu was een specialist van het Bretoense gewoonterecht, met een grote rurale component. Portalis uit Aix-en-Provence was vertrouwd met het Romeinse recht. Maleville, algemeen secretaris, kwam uit de Périgord waar geschreven recht gold beïnvloed door het noorden. Uiteindelijk werkten de juristen vijf maanden aan het nieuwe wetboek. Het werd gedurende drie jaar intensief besproken met de Raad van State, wiens secretaris-generaal Locré grote impact had. Napoleon eventueel heeft gespeeld bij de totstandkoming ervan.

Volgens de mythevorming zou Napoleon de ene na de andere slimme wet hebben toegevoegd. Anderen beweren dat Napoleon de Code slechts hier en daar wat ‘bedorven’ zou hebben. Het Burgerlijk Wetboek dankt zijn invloed aan Napoleon, niet omdat hij op de inhoud woog, wel omdat hij de revolutionaire wetgeving in een coherent wetboek liet verzamelen en in Europa heeft verspreid. Napoleon had grote verwachtingen van ‘zijn’ Code Civil.

Geïnspireerd door de grote voorbeelden van de 18e eeuw hoopte Napoleon de nieuwe Solon van de Franse maatschappij te worden. De Code Civil zou een brug moeten slaan tussen het bewind van voor de grote revolutie en het bewind na de Revolutie. Omdat Napoleon de opdrachtgever, en misschien ook medewerker, was van het nieuwe wetboek, werd het wetboek in Europa de Code Napoléon genoemd, een exportproduct van de napoleontische oorlogen. De praktijken van onder het Ancien régime werden geünificeerd en aangevuld met de republikeinse principes van vrijheid en gelijkheid. De codificatie als ideaal was in Napoleons tijd al een paar eeuwen oud.

Dit verlangen kwam in de eerste plaats voort uit het verlangen naar rechtseenheid, één verenigd wetboek voor één verenigd volk. Ook de behoefte aan rechtszekerheid heeft een grote rol gespeeld en wat betreft het strafrecht hangt de codificatiegedachte nauw samen met het nulla poena sine lege praevia poenali. Het Burgerlijk Wetboek werd ingevoerd door een wet die een aantal begeleidende bepalingen bevatte. Belangrijk daarin was het zevende artikel, waarin bepaald werd dat het oude recht voortaan niet meer gold, voor zover het betrekking had op materies geregeld in het nieuwe wetboek. Door die laatste beperking leefde het oude recht in beperkte mate verder.

De bepalingen die het meest zijn veranderd, hebben betrekking op het familierecht. Kinderen geboren buiten het huwelijk hadden weinig of geen rechten. De al te liberale contractuele vrijheden werden ook aangepast. De moderne wetgevingen beschermen eerder zwakke partijen als werknemers en consumenten. De onroerende eigendom is veel meer ingeperkt door regels van ruimtelijke ordening.

De Code Napoleon is in Frankrijk en België opmerkelijk gelijk gebleven op het vlak van de algemene beginselen van het contractenrecht. De nummering van de artikelen van het Franse en het Belgische wetboek is nog voor een groot deel hetzelfde gebleven, zelfs al is de inhoud intussen vaak verschillend geworden. In België en Frankrijk wordt de Code zelfs tot op de dag van vandaag gebruikt, maar wel sterk aangepast. In veel andere landen heeft de Code Civil gediend als basis voor de wetgeving en regelt het personenrecht, het zakenrecht en het verbintenissenrecht. Het nieuwe strafrecht bewaarde een aantal principes die Louis-Michel Lepeletier de Saint-Fargeau in 1791 door de Constituante had doen aannemen, met name dat het strafrecht alleen moest gaan over echte misdaden, en geen ingebeelde delicten zou bevatten, ingegeven door bijgeloof, feodalisme, fiscaal beleid of despotisme. Tijdens het schrijven van La Chartreuse de Parme las Stendhal, om de naturel in zijn stijl te scherpen, elke dag een paar bladzijden uit de Code Civil.

This entry was posted in Actu, Politique et Société. Bookmark the permalink.