Les particules élémentaires PDF

Naar navigatie springen Naar zoeken les particules élémentaires PDF Les Particules élémentaires is een roman van Michel Houellebecq die in 1998 verscheen en de laatste Prix Novembre won. Het verhaal bestaat uit drie delen en speelt zich af tussen 1 juli 1998 en 28 maart 2009. Hun moeder, Janine, leefde volledig volgens de idealen van de tolerante samenleving. Ze werd geboren in 1928 en groeide op in Algerije, waar haar vader werkte als ingenieur.


Het echtpaar scheidde twee jaar na de geboorte van Bruno, waarop hij en zijn broer Michel werden achtergelaten bij hun geduldige grootouders. Janine vertrok naar Californië, om daar in een soort sekte te gaan leven. Flashbacks vertellen ons meer over de verwaarlozing in hun gezin en over de pesterijen op de school waar Bruno en Michel waren ingeschreven. Geen van beide broers heeft zich ooit echt kunnen losmaken van dit begin van hun leven. Michel Djerzinski, die achtergelaten werd door zijn ouders, groeide op bij zijn grootmoeder. Haar dood heeft hem zodanig geraakt dat hij niets meer wilde voelen. Omdat hij bang is van het leven, verstopt hij zich achter positivistische zekerheden en leest Heisenbergs autobiografie steeds weer opnieuw.

Dit in tegenstelling tot zijn tweeënveertigjarige halfbroer Bruno, die geobsedeerd is door seks. Roland-Garros, Kerstmis, 31 december, de tweejaarlijkse bijeenkomst van de catalogus 3 Suisses. Ondertussen neemt Anabelle deel aan verschillende orgieën en ondergaat ze twee abortussen. Zijn halfbroer Bruno werd als kind op internaat herhaaldelijk verkracht en dagelijks vernederd. Zijn lijden werd nog verergerd door het welbewust verminderen van het schools gezag na de protesten van mei 1968. De nadruk lag voortaan op zelfdiscipline: het jaar 1970 zag een snelle uitbreiding van de erotische consumptie. Verwikkeld in een echtscheiding en met de verantwoordelijkheid om voor zijn kind te zorgen, zoekt Bruno naar zijn eigen seksuele identiteit.

Hoewel hij op zijn kind zou moeten passen schuimt hij nachtclubs af. Hij is voortdurend op zoek naar nieuwe seksuele ontmoetingen die vaak rampzalig aflopen. Hij trok zijn zwembroek aan en stak condooms in zijn zak op een manier dat hem een korte lach ontlokte. Sterk aangetrokken tot zijn jonge leerlingen, daagt hij het zwarte vriendje van één van hen zozeer uit dat hij zich wraak en spot op de hals haalt. In een vlaag van razernij begint hij een racistische folder die hij opstuurt naar L’Infini, een tijdschrift uitgegeven door de vooruitstrevende, schalkse schrijver Philippe Sollers.

De twee ontmoeten elkaar in een café in Parijs. De babes gaven klaarblijkelijk de voorkeur aan zangers. Wat is onder deze omstandigheden dan het nut klotegedichten te publiceren in vuile tijdschriften? Sollers beoordeelt zijn tekst over paus Johannes Paulus II. U bent reactionair, dat is goed. Balzac, Flaubert, Baudelaire, Dostoïevski: allemaal reactionair.

This entry was posted in Actu, Politique et Société. Bookmark the permalink.